Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları bir malikânede toplayarak onlara uyguladığı sistematik aşağılama, şiddet ve psikolojik işkenceyi soğukkanlı bir belgesel üslubuyla anlatır.

Pasolini, bu filmde faşizmin sadece siyasi bir sistem değil, aynı zamanda insan bedeni ve ruhu üzerinde kurulan mutlak bir iktidar arzusu olduğunu gösterir. Şiddet sahneleri açık ve rahatsız edici olsa da, bunlar basit bir sömürü amacı taşımaz; izleyiciyi iktidar, itaat, sapkınlık ve insan doğasının karanlık yönleri üzerine derin bir sorgulamaya davet eder. Oyunculuklar, karakterlerin duygusuz ve mekanik tavırlarını yansıtacak şekilde kasıtlı olarak mesafelidir, bu da filmin ürkütücü atmosferini güçlendirir.

Yönetmen, görsel olarak tablomsu kompozisyonlar kullanır ve malikânenin klostrofobik mekânlarını, iktidarın geometrik düzenini vurgulamak için bir sahne gibi sunar. Film, Pasolini'nin tüketim toplumu ve modern iktidar yapılarına yönelttiği keskin eleştirinin bir parçasıdır. Seyirciyi rahatsız etmeyi, pasif izleyici konumundan çıkarıp yüzleşmeye zorlamayı amaçlar.

'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', kolay bir izlence değildir; bir deneyimdir. Sinemanın sınırlarını zorlayan, sanatın rahatsız etme gücünü sonuna kadar kullanan bu film, yalnızca içerik değil, biçim olarak da cesur bir yapımdır. İktidar mekanizmalarını, şiddetin estetize edilişini ve insanlık durumunun uçlarını anlamak isteyenler için temel bir metin niteliğindedir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal ve entelektüel mirasının karanlık ama vazgeçilmez bir taşıdır.