J.A. Bayona'nın yönettiği 2007 yapımı The Orphanage (El Orfanato), izleyiciyi derin bir psikolojik gerilim ve hüzün dünyasına sürüklüyor. Film, Laura'nın (Belén Rueda) ailesiyle birlikte çocukluğunu geçirdiği, artık kapalı olan bir yetimhaneye dönüşüyle başlar. Amacı burayı çocuklar için bir bakım evine dönüştürmektir. Ancak, engelli çocukların bir zamanlar yaşadığı bu yapı, terk edilmişliğin ötesinde bir atmosfere sahiptir. Laura'nın küçük oğlu Simón, görünmez arkadaşlar edindiğini söylemeye başladığında, başlangıçtaki huzur, yerini tedirgin edici bir gizeme bırakır.

Belén Rueda'nın performansı filmin kalbini oluşturuyor. Bir annenin kayıp karşısındaki çaresizliğini, umudunu ve nihayetinde çıldırma noktasına varan ısrarını inanılmaz bir incelikle aktarıyor. Bayona'nın yönetmenliği, doğrudan şoklardan ziyade, yavaş yavaş örülen bir gerilimi tercih ediyor. Mekanın kendisi – o kasvetli, rüzgarlı ev ve sahildeki mağara – adeta bir karaktere dönüşüyor. Görsel estetik ve Fernando Velázquez'in unutulmaz müziği, filmin melankolik ve ürpertici havasını güçlendiriyor.

The Orphanage, sıradan bir hayalet hikayesi olmanın çok ötesinde. Kayıp, geçmişle yüzleşme, anne sevgisinin sınırları ve masumiyetin karanlık yüzü gibi temaları işliyor. Sıçramalardan çok, derinlerde bir yerde biriken ve finalde izleyiciyi sarsan bir korku sunuyor. İspanyol sinemasının bu başarılı örneği, hem duygusal derinliği hem de ustaca kurulmuş gerilimiyle izlenmeyi fazlasıyla hak ediyor. Psikolojik gerilim ve dram severler için unutulmaz bir deneyim vaat ediyor.